De tweede WereldLichtjesDag Bollenstreek…
Met diepe dankbaarheid kijken wij terug op de tweede editie van WereldLichtjesDag Bollenstreek, deze was op 14 december jl. We zijn stil geworden van de vele warme en liefdevolle reacties van de mensen die deze bijzondere avond met ons deelden. Het was een sfeervolle en ingetogen bijeenkomst, gedragen door woorden en muziek die troost boden en verbondenheid voelbaar maakten.
Popkoor Bloom en pianiste Julia zorgden met hun muzikale bijdrage voor een warme en troostrijke sfeer. Een bijzonder en indrukwekkend moment was het persoonlijke verhaal van Bert en Anna-Greet Slot. Zij namen ons mee in het leven van hun enige dochter Adinda, die op 18-jarige leeftijd door een ongeluk om het leven kwam. Het was een zwaar en aangrijpend verhaal om te horen, maar tegelijk ook bemoedigend: ondanks het immense verdriet zijn zij elkaar niet kwijtgeraakt en is de verbondenheid tussen hen gebleven.
Na het noemen van de namen van de overleden kinderen en het aansteken van de kaarsen, zong Evi Zuiderduin het lied Precious Child. Haar zang raakte iedereen diep en zorgde voor een moment van intense stilte en ontroering.
Het ritueel met de steen was voor velen bijzonder. Het bijbehorende verhaal nodigde uit om op een nieuwe manier naar een steen te kijken. De steen kon worden neergelegd bij het water in de vlindertuin, of mee naar huis worden genomen om een plek te krijgen die voor ieder persoonlijk en betekenisvol is. Jeanet van der Zwet vervolgde dit moment met haar ontroerende vertolking van het lied De Steen.
De avond werd afgesloten met het lied A Sky Full of Stars, gezongen door Popkoor Bloom. De tuin was ondertussen sfeervol verlicht met gedichten, woorden en ornamenten.
In de buitenaula konden kaarsen worden neergezet, terwijl de stenen hun plek vonden bij het water. In de druppel werden bloembollen geplant, als symbool van hoop en nieuw leven dat in het voorjaar weer boven de donkere aarde zal uitkomen.
Aan het einde van de avond werden de brieven uit de ‘brievenbus naar de hemel’ aan het vuur toevertrouwd, zodat de woorden met de rook omhoog konden stijgen naar hen die wij zo missen.
Het was een mooie, sfeervolle en troostende avond die nog lang zal nabranden.
Wees welkom bij de volgende WereldLichtjesDag op zondag 13 december, in crematorium Duin- en Bollenstreek.
“Water, symbool van het leven zelf” op 14 december 2025
De bijeenkomst staat in het teken van water, symbool van het leven zelf, de beweging van de tijd en de voortdurende stroom van herinneringen. Iedereen mocht een steen uitzoeken bij binnenkomst van de zaal.
Anneke Beunder begint te vertellen…
De steen.
Jullie zullen misschien denken: wat moet ik met deze steen?
Ik wil jullie vragen de steen in je handen te nemen. Voel hem. Hij kan koel aanvoelen, of zwaar. Maar hij is ook stevig en tastbaar.
Vandaag staat deze steen symbool voor degene die je mist. Voor de herinnering die blijft. Voor de liefde die niet verdwijnt.
Ieder van ons draagt een naam met zich mee. Een verhaal. Een stukje liefde dat ons leven tekent.
De steen in je hand herinnert eraan dat hun aanwezigheid blijvend is. Zoals een steen de loop van een rivier kan veranderen, zo hebben ook onze dierbaren ons leven geraakt en gevormd.
Zij hebben een steen verlegd in een rivier in jou.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen – het water vindt altijd een weg omheen.
Misschien neemt de rivier je steen ooit mee, gladgeslepen door sneeuw en regen, om hem te laten rusten in de luwte van de zee.
Maar de steen is verlegd, en daardoor weet je dat je hen nooit zal vergeten.
Jij draagt het bewijs van hun bestaan, omdat door het verleggen van die ene steen de stroom van jouw leven nooit meer dezelfde weg zal gaan.
De mensen die wij missen zijn niet weg. Hun invloed, hun warmte, hun stem – ze leven voort in ons. De steen die je nu vasthoudt, is daar het symbool van.
Straks mag je een keuze maken.
Je kunt je steen hier neerleggen, bij het water waar de vogels drinken, hier in deze tuin.
Zo wordt hij deel van nieuw leven – een plek waar dorst gelest wordt, waar beweging en verbondenheid is.
Een geschenk aan de wereld.
Of je neemt je steen mee naar huis, om hem daar neer te leggen op een plek die voor jou betekenis heeft.
Kies wat goed voelt.
Gedicht van Ingrid van der Ploeg:
Door de wind
Door de wind, een zucht van stilte.
Ik sluit mijn ogen en zie je voor me.
Ik hoor je stem, je woorden lief en zacht.
Soms zie ik je ogen, je mond, je gulle lach.
In het stille donker voel ik jouw liefde,
en die liefde is mijn kracht.
De wind draagt jouw geur, een herinnering van licht en zoet, je kus en je lieve omhelzing, jouw handen door mijn haar. Een schaduw van wat was die soms de pijn doet gloeien.
Ik draag je mee in elke stap en elke adem.
Onze liefde die blijft, al is het moeilijk te verstaan.
Door de wind, door de regen, door alles heen,
is een reis van liefde en verlies waar tranen vallen maar ook mooie herinneringen zijn.
Zo blijf je bij me,
in liefde verankerd,
met jou ben ik nooit alleen.
Foto impressie van de avond
